muzik

Zimowo

2012-01-20T23:37:00.006+01:00

Uwaga, będzie banalnie z jakże uroczymi fotkami w tle. Muzyczka też urocza!
Był piękny, styczniowy dzień. W górach nareszcie biała zima. Prawdziwa i łaskawa - nie mrozi, ale i nie roztapia. Do tego słońce, gra śniegu z błękitnym niebem, no i świeżo wgrane ścieżki dźwiękowe do komórki.

Nawet beznadziejne, ciągle wypadające z uszu słuchawki firmy Nokia nie popsuły mi humoru, a sytuację naprawiła mocno wciśnięta na uszy czapka. A oto i co było tłem: Film Seana Pena, Into the wild obejrzałam już dość dawno. Świetny obraz, nie do zapomnienia, do przemyśleń. Teraz powróciłam do ścieżki dźwiękowej w wykonaniu Eddiego Veddera. Można się zanurzyć w tej przestrzennej, pachnącej wolnością i wiatrem muzyce.

Żeby pozostać w klimacie zimy, proszę, oto biały hymn grupy Fleet Foxes, nasza zima w nim nie gości, ale filmik ciekawy:

DAGADANA i myśli pozytywne

2011-12-02T17:07:00.005+01:00

Właśnie się zorientowałam, że to już grudzień, wychodzę więc z listopada trochę niedowierzając, że skończył się ten mój nieulubiony miesiąc, pełen ciemnych popołudni, ciemnych poranków i łapania czasu za końcówkę ogona, który i tak umyka. Zaczął się grudzień, więc ciemno- zimne myśli przykryją się świąteczną nutką przypraw korzennych i smakowej kawy z cynamonem. Może nawet przymrozić! Mam drewno, mam wino, zrobimy grzańca i będziemy wgapiać się w kominek i tony nieobejrzanych filmów. Jak czas da!
Nie mam w zwyczaju sugerować się Fryderykami, Kaczkami i innymi wyróżnieniami. Wolę już coś z polecenia niektórych muzycznych blogów, brata, czy też Karoli, która podrzuca ostatnio coraz to nowe smaczki. Albo coś z wyszperania i przypomnienia, jak goszcząca ostatnio w moich głośnikach Dikanda, na której koncercie przytupywałam ongi do utraty tchu razem z Kasią, w srebrnogórskim Centrum Kultury, gdzie klimat bałkańskich przyśpiewek mieszał się z wczesnym Gomółką.
Karolcia rzuciła mi ostatnio hasło DagaDana. Jak powyżej napisałam- jako niezorientowana w nowościach - kto, co, gdzie i kiedy, rozpoczęłam wyszukiwanie i wsłuchiwanie się w obie płyty formacji DAGADANA : zeszłoroczną płytę MALEŃKA, tę nagrodzoną właśnie Fryderykiem w kategorii folk i tegoroczną świeżą (jesienna premiera) DLACZEGO NIE. Tak właśnie się wsłuchuję i czuję, że to wsłuchiwanie pozostanie na dłużej. Wlepiam też oczy w dwa świetne videoklipy, które załączam poniżej.

E.S.T. w kawałeczku

2011-11-25T19:17:00.000+01:00

Teraz czasu wystarcza jedynie na posłuchanie. I to w minimalnych ilościach, kawałki niczym wisienki na torcie. Na napisanie już nie bardzo jest czas. Czekam, gdy przyjdzie taka chwila, że włączona w odtwarzaczu płyta dotrwa do ostatniego utworu. I będzie muzycznie-głośno. A potem jeszcze jedna płyta i kolejna, i kawałek trzeciej Marzenie! Aż... będę miała dość tego tortu!

Możdżer - Komeda

2011-09-02T17:47:00.003+02:00

Przyznaję, zawłaszczyłam płytę Leszka Możdżera Piano i jeszcze jedną -Możdżera i Larsa Danielssona Pasodoble.

Pożyczyłąm od brata przeszło dwa miesiące temu i jakoś tak się zadomowiły w mym odtwarzaczu, dobry nastrój wnosząc swym fortepianowym plumkaniem. Nareszcie nadeszła okazja do oddania krążków, choć brat wyrozumiale nie naciska. Jego płytoteka prawie wypływa z ciasno zastawionych CDpółek, więc ma czego słuchać, oj ma!
Otóż dopiero niedawno miałam okazję posłuchać najnowszej płyty Możdżera (ukazała się w minionym czerwcu). Krążek zatytułowany po prostu Komeda, więc tytuł wyjaśnia wszystko, łącznie z tym, dlaczego tak mnie zachwyca. Muzyka na wyciszenie,spokojne chwile po pracy przy kawie, gazetce i tabelce.Nie napiszę recenzji, gdyż tyle się ich pozytywnych naczytałam, że już nie wiedziałabym, co napisać, nie powtarzając superlatywów.

Oddam więc Piano i Pasodoble. Na jesienne popołudnia zostawię Komedę.

Klezmatics

2011-08-26T16:42:00.003+02:00

Pomiędzy podróżniczo-historyczną książką, a filmem drogi przyplątała się do mnie ballada grupy Klezmatics z płyty Wonder Whell. Pod bezchmurnym niebem, gdy myśli wypala słońce, pobrzmiewa koniec wakacji. Długa droga pomiędzy Jerychem a Hebronem kiedyś się skończy. Klezmatyczna ballada pozostanie w wędrówce przez pustynię, docierając jeszcze dalej na południe, aż do Afryki, gdzie podobno kryje się tajemnica wczesnośredniowiecznego królestwa.

Na upał- słomiany zapał

2011-08-23T00:17:00.000+02:00

Jest tak gorąco, że pisać się nie chce, ale posłuchać lekkiego walca... i owszem... ze słomką w szklance czegoś chłodnego, słomkowym kapeluszem, snopowiązałką na nieodległej łące i zapachem świeżo koszonej trawy. Lato w pełni. Upał- czad. To lubię!

Dwie świece

2011-08-08T12:33:00.001+02:00

Co wieczór zapalam dwie świece, palą się długo w noc. Towarzyszą przy wieczornych codziennościach. Rozświetlają półmrok pokoju, rzucają miłe światełka na ścianę, sufit. Ocieplają i tak dość ciepłe sierpniowe noce. Jedna świeczka to Beata, druga- Monika. Obie odeszły tak nagle, za szybko, zbyt młodo. Niepotrzebnie.

Myślę o nich często. Takie nagłe przebłyski, skojarzenia, wspomnienia. Myślę, gdy "tak zwane życiowe trudności" zabierają mi dobry humor, kiedy nie rozumiem i gdy aż nadto rozumiem, ale nie chcę o tym mówić. Przykrości i problemy stają się mało ważne, gdy myśli przywołują Monikę, Beatę..., które odeszły bezpowrotnie. Świece płoną, myśli przepływają w wieczornym spokoju, ciesz się życiem, mówią, póki trwa.

Nowa płyta grupy Beirut " The Rip Tide" nie zawiodła mnie, brzmienie bardziej nowoczesne, mniej folkowe, mniej bałkańskie, ale słucha się jej równie przyjemnie, co dwóch pierwszych, moich ulubionych płyt (Postcards from Italy, The Flying Club Cup) bejrutowa nostalgia ta sama. Utwór A Candle`s fire- dla Moniki i Beaty.

Beata -Jazzova. Żegnaj.

2011-07-21T22:31:00.002+02:00

Odeszła. Znałyśmy się wirtualnie. Kilka lat wpisów, komentarzy i wymiany myśli. Była mi bliska, podziwiałam ją za walkę z chorobą, wierzyłam, że się uda, że wygra. Zaskoczenie i rozgoryczenie. Żal, taki sam, jak u setki czytających jej bloga: http://jazzowa.blogspot.com/ Pozostawiła mnóstwo ciepłych zdań, dowcipnych zagajeń, ten luźny bezpretensjonalny styl pisania o muzyce i życiu, I wiele polecanych utworów, wyknawców. Dzięki Beacie odkryłam i pokochałam soundtrack i film "Windą na szafot". Ta muzyka zawsze będzie mi przypominać Jazzovą:

Nina Simone o poranku

2011-06-09T22:32:00.002+02:00

Otwieram najpierw oko, potem okno, poranek czerwcowy, ozonowe powietrze po deszczu , drzewa jakby bardziej zielone, powoli budzą się wszystkie dźwięki dnia.

W czerwcu Nina może dla mnie śpiewać najbardziej melodyjne, radosne piosenki, może figlować z rytmem, bawić się swingiem, dawać nadzieję na świetny dzień. I kolejny i kolejny, i jeszcze jeden.

A ja mogę bez marudzenia jeździć do pracy, z uśmiechem wykonywać najbardziej nużące podsumowania, tworzyć zawiłe tabele, wykresy, liczyć, wnioskować i wypełniać do woli. To już przedwakacyjny finisz. Przedsmak wolności. Letnie zapachy pol i łąk rozpanoszyły się na dobre. Dwa kółka błyszczą w słońcu. Nina marzy o szczęściu, a ja razem z nią. To już lato.

Fleet Foxes od bezradności do popularności

2011-05-27T22:37:00.010+02:00

Mam teraz trochę więcej czasu, wieczorne zmęczenie nie zamyka mi już powiek o 21.30. Przeglądam ulubione muzyczne blogi i fora, na których ostatnio mało ruchu. Czyżby większość przeniosła się na FB? Czasem trafiam w sieci na perełkę, nowe odkrycia są jak nowa, lepsza pora roku, jak odkryte niedawno białe michałki.
W perspektywie letnia kanikuła (tak jakoś lubię to słowo;) i oby była więcej niż letnia, lecz nie za gorąca. Marzy mi się przeczytać książkę w całości, jednym tchem i żeby to nie był kryminał Krajewskiego, bo doświadczę déjà vu z zeszłych wakacji. Odgruzować w końcu rower, pojechać w pole i niech pachnie skoszoną trawą, i najeść się malin... A truskawki? Przed nami czas truskawek, więc klimat Strawberry fields nadchodzi.
O Fleet Foxes i ich płycie „Helplessness Blues" dowiaduję się od Marka . Szalenie lubię te chwile, gdy czytam u kogoś o muzyce, włączam ją i ... wszystko się zgadza- to, co napisane, z tym co wysłuchane. Nie byłam wcześniej fanką takiego rodzaju muzyki, a tu zaskoczenie. Nagrania z nowej płyty Fleet Foxes wpadają w ucho nawet z prosto z komputera, ale muzyczne zaskoczenie przychodzi, gdy słucham płyty tak, jak się słuchać muzyki powinno, bynajmniej nie z komputerowych głośniczków. Bogactwo dźwięków, obrazy przypływają same, różnorodne, zwykle przyjemnie pozytywne. Tytułowy blues wydaje się być mocno mylący. Warta uwagi płyta, reszta już tutaj opisana, a tu recenzja Agnieszki Szydłowskiej z "Trójki".

niemajowy maj odchodzi

2011-05-18T00:32:00.004+02:00

Obudziłam się nagle w niemoim, niemajowym maju, jak nigdy dotąd. Zieleń mnie w końcu otrzeźwiła i mlecze, których w bród, jak to w maju. Powietrzem się zapowietrzyć, wygonić z głowy uczone sentencje i grubych książek zbyt smutne stronice. Mieć uszy pełne dobrych dźwięków, śpiewogrę nie tylko w drodze do i z.
Mieć (s)pokój pełen słońca i muzyki. Bananowo banalny banał!
Widzę radosne odbicie we wszystkich lustrach świata, słyszę równe oddechy, spokojny wieczór, coś cicho brzdąka, majowa noc.

Pan Wojtek z Voo Voo nadal fajnie śpiewa, i robi solidne płyty, "Stopa" Żyżlewicz już mu nie zagra na perkusji, niestety. Rzeczy smutne, przykre, niespodziewane przeplatają się z dobrymi i radosnymi. Niemajowy maj odchodzi od jednych, przychodzi do drugich, a banał goni banał. No to może już skończę.
A pan Wojtek nam zagra i zaśpiewa.

baby śpiewające

2011-04-18T23:44:00.001+02:00

Zachciało mi się bab przed Wielkanocą. Takich porządnych, wypasionych i polukrowanych.
Poszukałam więc wśród płyt energetycznie wiosennego babskiego brzmienia i wyszło mi tak: smakowita Ayo w płycie Gravity, babka z niespodzianką, czyli wokalistka, gitarzystka i autorka tekstów w jednym- Katy Steele z australijskiej grupy Little Birdy (płyta Confetti), a na koniec świeżutka babka jazzująca z Kanady, Nikki Yanofsky (płyta Nikki). Doprawdy nie wiem, która najsmaczniejsza! Słucham na zmianę, każda baba inna, każda z sobą niesie coś- mocnego, świeżego, wiosennego. Ciekawa jestem sama, która babka pierwsza opuści mój odtwarzacz, a która wytrzyma do Wielkanocy. Na razie dzielnie się trzymają. W święta zjem wielką babę z lukrem, a do odtwarzacza nawpuszczam chłopów, bynajmniej nie Reymonta.

Keith Jarrett & Jan Garbarek, czyli odkurzam

2011-03-02T21:53:00.001+01:00

Gdyby się komuś zatęskniło za zielonością tudzież innymi barwami - polecam pierwszy klip. Gdyby ktoś marzył o górach - funduję drugi. Mnie osobiście potrzebne są oba. Zieleń z My song, przestrzeń i góra z Questar, jak dobrze, że są takie płyty, do których chce się wracać i wracać i nigdy się nie nudzą, choć czasem muszą odpocząć na półce...ciut długo, odleżyn na szczęście nie dostają. Nie gonię ostatnio za nowościami, zagłębiam się w starocie. Lata 70-te. Znalazłam w końcu film "Road to Salina", dostępny jedynie w wersji angielskiej, ale damy radę, prawda, A?

Feist w mlecznej krówce

2011-01-28T21:55:00.002+01:00

Feist jak do rany przyłóż. Nic to, że za oknem nuży wilgotno-szarą bielą. Nic to, że narzekania wokół i smutku sporo, i śmiechu jak na lekarstwo... Feist aksamitną lekkością przykrywa wszelkie zadry i niepokoje.
Mleczna krówka od "Mieszka", już piąta, rozpływa się w ustach, herbata z cytryną bez cukru rozpuszcza mleczną słodycz, w tle tv-pudełko. Kolumb rozmawia ze sztucznym Indianinem naiwnie wierząc, że już niedługo wykąpie się w Gangesie. Indianki w białych koszulach dziadka naiwnie zakochują się w Hiszpanach. Hiszpanie tłuką tubylców na San Salvador. Kolumb siwieje coraz mocniej z każdym kolejnym kadrem filmu. Przynajmniej ma ciepło, słońce, niby raj i marzenia o nieodkrytych lądach z nieprzebranymi bogactwami. Nie wyjdzie mu to na dobre, ale przetrwa w setkach ksiąg, obrazów i szkolnych podręczników.
Feist nadal ślicznie przeprasza w piosence, czas wolno płynie, a jutro znów śnieżny dzień przywita mnie chłodnym porankiem

stary roku bye

2010-12-30T20:51:00.007+01:00

Jak dobrze, że się kończy, niech jeszcze z nim odejdą te przenikliwe mrozy, które zabrały błogość mym paluszkom, odzianym w zbyt grube skarpety. Nawet wizja białego szaleństwa i lampka rubinowego napoju nie mogą rozgrzać moich przymarzłych myśli.Mam nadzieję, że w przyszłym roku będzie lepiej pod wieloma względami, przepuszczam przez uszy informacje o podwyżkach, przekrętach, bałaganach i ludzkich niegodziwościach, po czym wyrzucam to wszystko. Wizualizuję i hipnotyzuję się widokiem zielonej ukwieconej łąki, pędem rowerowych kół, ciepłym wiatrem i zapachem ogniska. A jutro? W ostatnią noc tego niedobrego roku? Niech będzie lekko sentymentalnie ale z prądem i szczerym śmiechem.
Niech 2011 będzie dużo lepszy - dla wszystkich !

Świątecznie Życzę

2010-12-24T09:28:00.006+01:00

Wszystkim, którzy tu zaglądają- kolorów w życiu, jak w wierszu Twardowskiego, świątecznych chwil- dźwięcznych i czystych, jak głos Ewy Małas

W kropki zielone

Jan Twardowski

Nie malujcie Matki Bożej w stajence betlejemskiej
stale tylko na niebiesko i różowo
z niebieskimi oczami
ni to ni owo

Tyle było wtedy w Betlejem złotego nieba
aniołów białych w oknie
pstrokatych pastuszków za progiem

Założę się, że ktoś świece zapalił
przed brązowym żłóbkiem
jak czerwoną lampkę przed Bogiem

Osiołek podskakiwał na czarnych kopytkach
wół seplenił w fioletowym cieniu
święty Józef rudych proroków kąpał
w srebrnym strumieniu

Nim Ci Mamusiu — myślał Jezus —
kupią koroną
lepiej Ci w zwykłej szarej bluzce
w kropki zielone

Devil`s highway na sudeckich drogach

2010-12-12T22:07:00.005+01:00

Stało się! W końcu sprawiłam sobie zacny odtwarzacz w moim aucie. Dotąd w odpowiednim otworku był szumiąco-syczący sprzęt z odtwarzaczem kaset, których już nie posiadam, radio również niezbyt bywało słyszalne. Zatem teraz, od tygodnia, wsiadając do samochodu i przekręcając kluczyk mam piękne święto, bo wraz z owym kluczykiem nastają czyste dźwięki. Na początek zapuściłam płytę, której dawno nie słuchałam- soundtrack z filmu "My blueberry nights". I wyjąć jej nie mogę, bo płyta ponownie mnie zachwyca, powoduje, że przestaje mi się spieszyć, co jest bardzo korzystne przy obecnej, śnieżno- lodowej nawierzchni naszych lokalnych "highways". Może nie devil`s i jednak nie highways, ale jechać trzeba.
Niedzielny poranek, droga całkiem pusta, przede mną kilkanaście kilometrów do przejechania, by dowiedzieć się o "nihil novi" i księciu Siedmiogrodu, co znamienitym królem Polski został. Droga szaro-biała, powietrze podobne, płatki srebrzą się na szybie i znikają wśród oszronionych drzew. Jechać by się chciało zimową autostradą, gdzieś na Alaskę, skoro mróz i śnieg, i amerykańska ballada w tle. Przyszło do mnie skojarzenie z "Przystankiem Alaska", choć film "My blueberry nights"- w zupełnie innym klimacie, o czym rok temu już pisałam.
A zatem:
Hello Stranger - Devil's Highway

zimowy Sting do białego puchu

2010-12-02T12:45:00.001+01:00

Od dwóch tygodni słuchałam sobie symfonicznego Stinga -tegoroczna płyta "Symphonicities" nagrana z Royal Philharmonic Concert Orchestra. Bardzo przyjemna porcja przebojowego Stinga w spokojnej symfonicznej aranżacji. Krytykowany za "odgrzewane kotlety" Englishman całkiem mnie zadowala. Miło jest posłuchać czegoś od lat lubianego, starego i odświeżonego równocześnie.
Przyszedł grudzień, dziś płytkę zastąpi zeszłoroczna "If on a winter's night" Stinga, czyli staroangielskie, okołoświąteczne ballady i kolędy, również z gorliwością krytykowane, jako usypianie, przynudzanie i dziwactwo starszego pana. Mnie bardziej niż do wypasu owiec płyta ta pasuje do ciepłego kominka, zaśnieżonego krajobrazu za oknem i tańczacych płatków śniegu, co w tej chwili właśnie się dzieje. A starszy pan? Cóż, jak dla mnie ma prawo eksperymentować i zapuszczać brodę, lepsze to niż udawanie żwawego, skaczącego rockmana w wieku lat prawie sześćdziesięciu.

w zły sen uwikłanie

2010-11-29T22:25:00.001+01:00

Rzeczywistość wymknęła się spod kontroli, zamieniła się w noc pełną gorzkiego zdumienia, nie byłam nigdy aktorką, być nie zamierzałam, a tu- gram w psychodelii. Cóż... nawet pisać się nie chce lub chcieć przestaje. Czuję się jak we "Śnie" Edyty B. Ale to minie, zapewne. W duchu tkwią we mnie optymistyczne zapędy.

cicho sza-szaro

2010-11-18T22:45:00.002+01:00

Szare godziny, szare nocki, szary świt i mgła, do tego jeszcze lubię ubierać się na szaro... Dni się zlewają...właściwie tydzień mógłby być jednym długim noco-dniem. Zastój jakiś. Ostatnio jedyna rozrywka to wieczorne śledzenie losów Taborytów albo domniemywanie co się naprawdę wydarzyło pomiędzy Bolesławem Śmiałym i biskupem Stanisławem, rzekomym zdrajcą...? Już nawet cynik House mnie z lekka nudzi? W tle brzęczy szklana pogoda, zgrabne dowcipy doktorka jeszcze wyłapuję. Chce mi się w góry – jak kiedyś, trochę wstecz (I wzwyż. Issa- zazdroszczę.). Cóż, dwulatki do plecaka nie wcisnę, z resztą… praca, aura, studia. Gnuśność moją górą.
Tańczę ze słodziakiem popołudniami przy energetycznej Caro Enerald, małą to niezmiernie bawi, mnie daje poczucie, że aerobik niepotrzebny. Trochę kanciaste wygibasy.Może jednak przydałby się kurs tańca?
Dzięki Simon, Jazzowa za polecenie Caro- choć odrobina żywotności pomiędzy szarym, a szarym.

Lubię patrzeć na ten barwny videoklip. Przeciwwaga dla mej szarugi.

Feist - nastrój się pozytywnie

2010-10-29T18:09:00.002+02:00

Przy jej lekko schrypniętym, przyjemnie ciepłym głosie nie da się inaczej, jak tylko pozytywnie. Zwłaszcza, że dziś piątek, dłuższy weekend w tle, słońca nie brakuje, wolnego czasu trochę więcej. Pisałam już ostatnio, że wolny czas skurczył się mi niemiłosiernie. Nawet na przegląd ulubionych muzycznych stron czasu nie wystarcza. Nie narzekam, bynajmniej, nawet praca, mi nie doskwiera, dni przelatują po prostu niepostrzeżenie. Wygrzebuję "starą" ulubioną Feist, bo nic nowego nie pobrzmiewa ostatnio w moich uszach. Może ktoś odkrył ostatnio jakąś nową muzyczną perłę?

Kiedy opadaja liscie

2010-10-28T22:53:00.000+02:00

Jesień w tym roku galopuje obok mnie. Widać to po moich blogowych wpisach, albo ich braku. Ścienny kalendarz, ledwo omiatany wzrokiem dziś zaliczył mały wpis na październikowej stronicy, a tu już listopad cichcem zagląda. Zupełnie nie zauważyłam corocznych sprzedawców zniczy. Dobrze, że dostrzegam jeszcze dywany liści w parku. Powrót do pracy, kolejne studia, młode dziecię, stare dziecię... Obowiązki, dyżury, pomysł na, hugenoci, zepsuty projektor i bukszpan przez sz koniecznie. W domu cisza. Albo Noddy. Nieczas na muzykę. Przerażające. Dobrze, że tylko czasami. Dobrze, że małe dzieci słodyczą zniewalają duże mamy.

Niech będzie zielono

2010-10-11T16:42:00.002+02:00

http://www.tydecydujesz.org/

acid relaks

2010-09-08T21:43:00.000+02:00

Czas letniego lenistwa, powolnego nicnierobienia i nicnieplanowania niechybnie minął. Rozpoczął się czas pośpiechu i wieczornego relaksu, czyli zasypiania po sześciu linijkach książki, dziesięciu minutach filmu, czy połowie kolumny gazetowego tekstu. Do tego relaksowania - zasypiania bardzo pasuje mi acid, czy też smooth jazz. Lekko ściszony. Ziew. Dobranoc.

Nie ma deszczu Perseidów, jest Nina.

2010-08-17T15:39:00.000+02:00

Gdzie się podziało przyjazne słońce, mój dawca energii, rozpromieniacz umysłu, podnośnik kącików ust? Mżawka zamiast deszczu Perseidów. Kasjopeja i Andromedy ukryte przed ludzkim okiem grubą warstwą ołowiano-siwych chmur. Nie chcę jeszcze nawet myśleć o jesieni, choć to, co za oknem i to, co dziś w metryce, nieopatrznie, od wczesnego poranka skierowało mnie ciut w stronę cienia, do wyblakłych kart prawie czterdziestu kalendarzy. No cóż...wciąż trwa lato, wakacje, do jesieni jeszcze szmat drogi. Niezmiennie pozostają energetyczne, ożywcze i przyjazne dźwięki. Cudowne, niesamowite, niezapomniane głosy. Muzyka na dzień, noc, wieczór, poranek. Na radość i smutek, relaks i zmęczenie. Na zawsze.
Moja ulubiona piosenka w wykonaniu Niny, urodzinowy samoprezent :-D

Summer jazz

2010-08-10T08:51:00.011+02:00

Cantaloupe Island Herbiego Hancocka. Żywy, rytmiczny, porywający. Zachęcający do jazzowych improwizacji kawałek od dawna kojarzy mi się z wakacjami, jazdą samochodem lub letnią imprezą z procentami. Niezależnie od słuchanej wersji, czy to oryginalnej Hancocka, czy Tria Pata M, czy też w funkowych aranżacjach - US3, polskich Funky Fruit, The Crackers Band ... zawsze lato, zawsze funk, zawsze jazz. Poniżej dwie wersje utworu, które mnie podobają się najbardziej. W pierwszej - trąbka Freddiego Hubbarda - mistrzostwo! Druga wersja - nieco wolniejsze tempo, jakby bardziej smooth, elegancko!

Sierpień... Krzysztof Kamil... Grzegorz

2010-08-02T22:02:00.004+02:00

"Znów wędrujemy ciepłym krajem,
malachitową łąką morza.
Ptaki powrotne umierają
wśród pomarańczy na rozdrożach.
Na fioletowoszarych łąkach
niebo rozpina płynność arkad.
Pejzaż w powieki miękko wsiąka,
zakrzepła sól na nagich wargach.
A wieczorami w prądach zatok
noc liże morze słodką grzywą.
Jak miękkie gruszki brzmieje lato
wiatrem sparzone jak pokrzywą.
Przed fontannami perłowymi
noc winogrona gwiazd rozdaje.
Znów wędrujemy ciepłą ziemią,
znów wędrujemy ciepłym krajem."

Manu Chao - Manu dwa

2010-07-11T15:34:00.007+02:00

Kolorowa strona zespołu pasuje do letniej kaniukuły. Czytam, że grupa wydała koncertowy album "BAIONARENA - LIVE CD + DVD", ja jednak w czas wakacji najchętniej wracam do La Radioliny (2007), czasem do Clandestino (2003). Szczególnie lubię teledysk do Me Llaman calle, piosenki z Radioliny. bezpretensjonalny filmik pokazuje, że każdy może znaleźć trochę radości i dobrej zabawy, w różnych chwilach życia:

Manu Katché, So groovy i już

2010-07-09T23:25:00.012+02:00

Smakujemy Lato. Wygrzewamy się w słońcu, wdychamy zapachy koszonej trawy i kwitnących jaśminów, nurkujemy w poszukiwaniu już ostatnich truskawek, z utęsknieniem wyczekujemy na pierwsze dojrzałe maliny. Litrami chłepcemy wodę i inne trunki, z lubością skrywamy głowy w cieniu. Wieczorami, w otwartych oknach rześkie od gór i lasów powietrze daje odetchnąć. Och! chwilo trwaj i trwaj. Zapominamy o problemikach, niesłownych ludziach, bezdusznych urzędnikach, popsutych pojazdach Kłopoty- uciekajcie od nas precz! Na deser zjemy kolejną porcję lodów i posłuchamy Manu Katché z zespołem.
Z całą stanowczością stwierdzam, że wybieram skwarny upał nad niskie temperatury, mgły, chmury i wszelkie zjawiska, które, dzieją się zimą, późną jesienią i wczesną wiosną. Z podniesioną twarzą (zakrytą okularami i filtrem -50) zniosę kolejny dzień z +30. Z pomocą wieczornego "alfresco" i Manu. :-D

Soulowy duet na słoneczne dni

2010-06-15T00:23:00.009+02:00

India Arie, amerykańska gwiazda neo-soul i R&B-sa, wykonawczyni czterech solowych płyt od dość dawna porywa mnie słonecznym soulem. Dziś dołączył do niej Raul Midon. Za sprawą wpisu przeczytanego na http://guitarsstreet.blogspot.com/2010/05/pyta-tygodnia-raul-midon-synthesis.html posłuchałam trochę Raula i jak to zwykle bywa skacząc po youtube znalazłam znany z mojej ulubionej płyty Indii.Arie Acoustic soul utwór Back to the middle wykonywany w duecie z Raulem Midonem.
Wiecej o Raulu na wspomnianym wyżej guitarsstreet.

Lisbon story i Madredeus

2010-06-04T21:51:00.000+02:00

Film - sjesta, w którym akcja snuje się krętymi uliczkami, ogrzewana słońcem i piękną nieśpieszną muzyką. Lisbon story Wima Wendersa obejrzałam kilka tygodni temu i już kilkakrotnie do niego powróciłam. W szczególności do portugalskich pieśni w wykonaniu grupy Madredeus inspirowanych fado. Połączenie pięknego, czystego sopranu i niebanalnej, przyciągającej urody Teresy Salgueiro, świetne kadry i ujęcia w filmie sprawiają, że chce się do nich wracać. Niewypucowana, lekko odrapana, słoneczna Lisbona z obrazu Wendersa staje się bliższa i nieobca. Pewnie to za sprawą zdjęć kręconych głównie w najstarszej dzielnicy Lisbony. Położona na wzgórzach Alfama wspina się wąskimi uliczkami, kamiennymi zakamarkami, krzywymi schodkami. Powiewa sznurami suszonego prania, dźwięczy podwórkowymi odgłosami dzieciarni, pachnie rzeźkm wiatrem od rzeki Tag. Chcę zabrać trochę tego ciepła i słońca do siebie. Muzykę już mam.

Paper moon i The Mantles

2010-06-01T10:43:00.001+02:00

Mamy Dzień Dziecka. Dziś więc w roli głównej mała dziesięcioletnia Tatum O'Neal w oskarowej roli. Zagrała wraz ze swym ojcem Rayanem O`Nealem w filmie, którego się nie zapomina. Oboje zagrali kapitalnie.
Paper Moon, stary amerykański film z 1973 roku, w reżyserii Petera Bogdanovicha. Filmowa ballada pełna świetnego humoru i pogodnego nastroju. Dziwne, bo obraz sklasyfikowano jako tragikomedię. Chyba dlatego, że pierwsza scena filmu to pogrzeb matki małej Adele. Dla mnie to pełen uroku film drogi. Dziewięcioletnia, rezolutna dziewczynka, która wie, czego chce, przystojny kombinator, próbujący dorobić się na wciskaniu ludziom kolorowych wydań Biblii, stary kabriolet, droga przez niezaludnione przestrzenie Ameryki, małe, niepiękne miasteczka i takież motele. Oczywiście w filmie emocje i uczucia są najistotniejsze. I to, że kończy się on tak, jakbym tego chciała... z lekkim niedopowiedzeniem.

ps.Utwór grupy The Mantles doskonale wpisuje się w klimat filmu, a mała Adelle nie paliła na planie prawdziwych papierosów, ale skręty, podobno z sałaty!

Aga Zaryan w słońcu.

2010-05-23T11:08:00.005+02:00

Słoneczny dzień, prawie letni nastrój. Tworzę mały przegląd Agi Zaryan na niedzielne przedpołudnie, albo popłudnie.
Ten mixpodowy zestaw to tak naprawdę ściema. Nie lubię przecież słuchawek w uszach. Wolę, by dźwieki krążyły wokół mnie, odbijały się od ścian, wypełniały miękko wnętrza. Bynajmniej, jadąc na rowerze, czy spacerując w wiosennej aurze słyszę krążące dźwięki- terkoczący łańcuch, skrzypiące koło, wesołe warkoty ogrodowych kosiarek i samochodowych wycieczkowiczów, okrzyki dzieci na boisku. Jeśli zechcę posłuchać Agi w słońcu, mając wiatr we włosach ( i lekki poświst w dziurkach od kasku) nie obędzie się jednak bez słuchawek. Zaczęłam zabawę z mixpodem, ale czy wykorzystam moje playlisty? Pewnie pozostaną w komputerze i na blogu.
Poniższa kolejność utworów nie jest rankingiem, tak się jakoś wgrało, same piękne utworki Agi Zaryan:

1.Looking Walking Being

2.Live At Palladium Medley

3.What Is This Thing Called Happiness

4.Throw It Away

5.Miłość

Music Playlist at MixPod.com

Wyszła płytka z boru, hej

2010-05-10T21:29:00.008+02:00

Słuchałam dziś zeszłorocznej płyty Infinity. To czwarty, studyjny album Kapeli ze wsi Warszawa
Płyta z gośćmi, których cenię: Tomasz Kukurba z Kroke, Natalia Przybysz z Sistars, Jan Trebunia Tutka. Jest nowoczesna, a zarazem pachnie etnografią, ożywia, orzeźwia, sprawia że chce się tańczyć z przytupem, ale i przenosi mnie gdzieś w okolice "Pieśni Nowaka" Grechuty. W nieskończoność – ad infinitum.
To jedna z płyt mojego zeszłego lata. Gdy jej dziś słuchałam zapachniało sianem, słońcem, malinami i grzybami. Rozgrzana ziemia, ciepłe powietrze i córeczka słodko śpiąca w kołysce... Jestem mocno ciepłolubna. Tęsknię do zapachu łąk i słonecznego lata, jak zapewne większość. Mam nadzieję, że tegoroczne letnie miesiące nas nie zawiodą.
Cytując Wojtka Krzaka, (wraz z Mają Kleszcz- twórcę i producenta płyty)..."właśnie narodziny małego człowieka stały się bezpośrednią inspiracją i przyczynkiem do powstania tego albumu. Są wtedy takie momenty, gdy leżąc obok obserwujesz jego oddech zaczynasz częściej wracać myślami do tych niezliczonych, bezimiennych pokoleń nas poprzedzajacych..."
Samplemix na myspace:
www.myspace.com/warsawvillageband

"Półtorej godziny":

"Poznałem"

Moje miłe panie

2010-04-28T21:35:00.003+02:00

Wiem, że marzec już odpłynął daleko. A mnie nagle wpadła do ucha "Waters of March".
Cóż, pasuje do obecnej aury jak ulał. Jak miło, lekko, wiosennie! Jak słońce i obłoki ostatnich dni. Jak niedawne krótkie rowerowe przejażdżki. Jak zieleń, która nareszcie wyskoczyła nie tylko z trawy.
Susanne Vega i Stacey Kent- w popularnej bossa novie Jobima, anielskie głosy, śpiewają niby mimochodem, a chce się płynąć. Obie panie jak zwykle w formie.

Bywa

2010-04-13T14:11:00.006+02:00

Drobne kłopoty, zwykłe codzienności spowodowały, że po raz pierwszy od trzech dni zapomniałam na chwilę o tragedii z soboty.
Pechowo się zaczął dzień! Najpierw pierdyknął elektryczny czajnik, wylał się wrzątek, więc okrzykiem obudziłam wszystkich, którzy jeszcze spali w liczbie jeden. Zaraz potem zepsuł się piec CO, przez co nie było ciepłej wody ani ogrzewania. Wygoniłam stare dziecko do szkoły, w tym czasie młode zaczęło taplać się w resztkach rozlanej wody, co nie było z resztą niespodzianką. Żeby było mało przez okno zobaczyłam, że po raz drugi w odstępie kilku dni jakiś złodziejaszek wywalił dziurę w płocie mojego ogródka, żeby wynieść przez nią swoje łupy z pobliskich przylegających do mych "włości" magazynów. Trzeba było zawiadomić pana dzielnicowego i przeprowadzić razem z nim małą obdukcję ogródka i ogrodzeniowej siatki Potem były jeszcze jakieś nerwowe telefony i nareszcie pakując szkodnika, wyrwałam się z domu na wieś, do przyjaciół. Ulga. Wierzę, że 13-sty trwa tylko połowę dnia. I że wkrótce będziemy mieć ciepłą wodę. To takie przyziemne, ale prawdziwe. Po prostu życie. Wracając z Łomnicy w radio usłyszałam Release me. Dźwięczy mi w uszach do tej pory:

Portishead

2010-04-08T11:58:00.002+02:00

Zasnuty, oniryczny kawałek Portishead. Ostatnio coraz rzadziej wracam do ich muzyki, co nie znaczy, że odpłynęła zbyt daleko ode mnie. Płyta "Dummy" jest w mojej pierwszej dziesiątce, może pozostanie na zawsze? "The rip" z płyty Third odnalazłam na rewelacyjnej ścieżce dźwiękowej do filmu "Palermo shooting". (O soundtracku i filmie - kiedyś tu się wynurzę).
Kawałek Portishead tkwi we mnie zawsze. Takie moje "witaj smutku"

Truskawkowe Wino w duszy gra

2010-04-05T14:10:00.009+02:00

O filmie Wino truskawkowe już kiedyś wspominałam. Niewybaczalnie pominęłam fakt, że do tego świetnego obrazu muzykę skomponował Michał Lorenc. Jak przeczytałam w komentarzach do filmu- soundtrack nie został wydany, pozostaje zatem you tube z kilkoma klipami. Klimat lorencowski- przestrzenny, powietrzny, drgający. Folklor ze smutkiem, dusza ze swą ulotnością, zamyślenie, poszukiwanie, natura, góra. Gdy słucham tej muzyki, nieodparcie powracają kadry z filmu "Bandyta". To dobrze, bo tamtej ścieżki muzycznej nie da się zapomnieć.

Cassandra na wieczór i nie tylko

2010-03-27T10:01:00.001+01:00

Zacznę od tego, że bardzo podoba mi się okładka tej płyty. Jest w niej coś świeżego. Zielona trawa? Jasny strój Cassandry? Tiulowa sukienka? Wszystko razem, nawet czcionki z napisami przyciągają wzrok, są wysmakowane. Jeszcze bardziej zachwycam się tym, co płynie z głośników. jak zwykle z resztą, gdy słucham płyt Cassandry. Jej niepowtarzalny, ciepły, głęboki, niski głos. Klimat jaki tworzy artystka trudno mi opisać słowami. Po prostu chce się jej słuchać, słuchać i słuchać. Płyta to niby nic nowego, znane przeboje takich muzyków jak Neil Young, Sting, U2, Cyndi Lauper, czy Bob Dylan, które pani Wilson śpiewała już kiedyś na swoich siedmiu innych płytach. Covery tak zaaranżowane, że nie zestarzeją się nigdy. Atmosfera, układ utworów, ich dobór powodują, że wsłuchuję się w zupełnie nową płytę. Jest klimatyczna.

Nina Simone i potrzeba posiadania pianina

2010-03-20T21:35:00.005+01:00

Ścieżkę dźwiękową czeskiego filmu Sekrety/Tajnosti (2007) wypełnia Nine Simone. I bardzo dobrze, głos i muzyka dodaje zdecydowanie kolorytu temu obrazowi. Podobnie też kilka ciekawych ujęć i kadrów w zakamarkach Pragi. Historia Julii, czterdziestolatki, która materialnie posiada już prawie wszystko, brakuje jej tylko pianina. Ta nagła potrzeba posiadania instrumentu przychodzi z chwilą, gdy w telewizji podają wiadomość o śmieci Niny Simone. Julia w młodości grała na pianinie, znajduje idealne w antykwariacie, z osobliwym młodym właścicielem... A tytułowe sekrety? Uczucia, emocje, które jakby gdzieś wyparowały z życia bohaterki. Pustka. Pomimo męża, kochanka, dorastającej córki...Głęboko skrywane decyzje, które trzeba szybko podjąć. No i właśnie o tym jest film. I jest niezły, i niesie pewne dość częste przesłanie o wpadaniu w doły, dziury i wychodzeniu z nich razem lub osobno. W szkolnej skali ocen daję czwórkę z plusem, duży plus za Ninę.

Pogodowy miszmasz

2010-03-15T13:27:00.007+01:00

Przed chwilą świeciło piękne słońce, teraz sypie śniegiem. Tak dziś po raz czwarty albo piąty od rana. Posprzątałam śnieg ze schodów przed domem, żeby nam się nogi nie połamały, teraz znów są białe. Dobrze, że nie byłam zbyt ambitna z odśnieżaniem garażu. Mix dzisiejszej aury wprawia mnie w lekkie osłupienie. I tak ma się mieszać jeszcze przez dni parę. Na szczęście nie psuje mi to nastroju, tym bardziej, że poprawiam go sobie tym oto ciepłym videoklipem:

Przypominają mi się filmy Pod słońcem Toskanii, Ukryte pragnienia, czy Pod słońce .... Cieplutko...lubię ciepło :)

Leżąc i rozmyślając

2010-03-12T17:43:00.004+01:00

Tak, zdarza mi się leżeć i rozmyślać, w tle zazwyczaj jakaś ulubiona snuja. Mała smacznie śpi, z lubością raczę się kawą, a uszy smakują Used Songs Toma Waitsa, album z 2001, na którym same rarytasy, wybrane z pierwszych siedmiu płyt Waitsa. Kawa gorzka i nie trzeba cukierka. Wystarczy wytrawny Waits.

Czeskie wieczory

2010-03-10T10:53:00.017+01:00

Jako, że mieszkam w pobliżu Czech- często tam bywam, bo lubię. Zamki, pałacyki, narty, knajpki, skałki, górskie wycieczki, odkrywanie chędogich czeskich miasteczek- uwielbiam. A zamieszkanie w Czeskim Krumlowie - moje marzenie! Kino czeskie cenię od dawna. Właściwie od dziecka, kiedy moim ulubionym serialem była czeska komedia "Pod jednym dachem" (Chalupażi), no i z upodobaniem śledziłam losy "Kobiety za ladą":);) Mój powrót do czeskiego kina zaczął się kilka miesięcy temu, po obejrzeniu "Samotnych" Davida Ondříčka i "Butelek zwrotnych" Jana Svěraka. Oba filmy super. Ostatnio spotkałam pewnego czechofila i dzięki niemu porządnie uzupełniłam swoją kinotekę czeskimi i słowackimi produkcjami. I jestem pod ogromnym wrażeniem. "Rok diabła" Petra Zelenki oglądałam dwa razy- wieczór po wieczorze, kiedy to piszę w tle gra ścieżka dźwiękowa do tego filmu. I nie tylko główny bohater, Jarek Nohavica sprawia, że film jest niesamowity! Z filmów ostatnio obejrzanych polecam:

Szczęście.Stesti (2005) reż.Bohdan Sláma

Grandhotel(2006)reż.David Ondříček

Gnojki. Smradi. reż.Zdeněk Tyc

Szeptem.Septej.(1996) reż.David Ondříček

A ze słowackich produkcji- kapitalny, malowniczy:
Ogród_Zahrada(1995) reż.Martin Šulík.
Zapomniałabym o polsko-słowackim obrazie "Wino truskawkowe" - scenariusz na podst. Opowieści galicyjskich Stasiuka. Świetny film Dariusza Jabłońskiego, o którym w Polsce niezbyt głośno. Główną rolę gra Jiri Machacek, znany z filmów Zelenki.
Dlaczego tak się rozpisuję, zachwalam i polecam czeskie i słowackie kino? Bo po obejrzeniu tych filmów, mam je nadal w głowie, bo są rzeczywiste, bliskie życiu, a jednocześnie częstokroć mają zakręconą poetykę i humor, który mi pasuje zdecydowanie bardziej od dowcipu naszych rodzimych komedii. Mam jeszcze filmotekę na marcowe i kwietniowe wieczory. Pooglądam, posmakuję, napiszę :)

Wychodzimy z zimy....

2010-02-27T13:06:00.006+01:00

Na razie delikatnie i niemrawo, powoli i beznamiętnie - odczuwam przedwiosenne przedbiegi. Nie łudzę się, że nadchodzi wiosna. Szczególnie tu, gdzie żyję, lepiej nie rzucać się z radością na pierwsze wiośniane słońca olśnienia. Pachną ułudą. W oka mgnieniu słońce zakrywa ołowiano-bura chmura, z której spada coś białego, dziwnie oczom znanego, które to w grudniu z radością białym puchem nazywałam. Na szczęście to białe coś roztapia się na ziemi dość szybko, na nieszczęście- częstokroć zmieniając nasze podwórko w błocko. Przesilenie wiosenne we mnie trwa (kiedyś wyczytałam, że zaczyna się w lutym), więc oszczędzam energię. Leniwie posłuchuję Milesa albo Johna Coltrane`a...
A w ogóle to niech przychodzi już ta wiosna!

Jak to z Krokiem i ze mną było

2010-02-05T23:24:00.008+01:00

Krakowski zespół Kroke, znany przede wszystkim z wykonywania muzyki klezmerskiej w jazzowym brzmieniu. Lubię ten tytułowy utwór w klimacie world music, czuć w nim dużo powietrza:

Odkryłam zespół przypadkiem, słuchając i oglądając klipy z Nigelem Kennedym na you tube. Ich muzyka wpadła mi od razu w ucho i tam już pozostała rozbudzając zainteresowania muzyką klezmerską.

... poniżej więcej klimatów klezmerskich w muzyce i ciekawy klip z księżycem w roli głównej:

Nick Cave, posłucham, wyluzuję

2010-01-25T20:48:00.007+01:00

Czas się wyładować. Szkoda słów, ale i szkoda nocy. Prawie cały dzień byłam wkurzona,bezsilność wobec nieuleczalnych egocentryków-manipulantów popsuła mi nastrój, więc teraz musi być coś mocnego, takie zakończenie wieczoru, aby przejście w noc ostudziło moje negatywne emocje.

ocieplamy podgrzewamy

2010-01-24T11:42:00.003+01:00

Na dworze minus 15, w domu niby ciepło, ale świadomość mocno minusowej temperatury powoduje potrzebę dodatkowego ocieplenia się, nawet przesiadując w domu.

Aby podgrzać mróz: podkręcić ogrzewanie, dorzucić do kominka, zapalić świece, ubrać sweter, ewentualnie ciepły polar i grube skarpety. Koniecznie popijać drobnymi łyczkami grzane piwo, wino lub herbatkę z dodatkami. Czy to wystarczy? Nie, brakuje jeszcze czegoś na uszy i nie chodzi mi tu o czapkę czy nauszniki. Dziś ogrzeje nas Tomasz Stańko Quartet

Nie zawsze wracam.

2010-01-17T22:42:00.005+01:00

To było dość dawno, ale w taką zimę jak teraz obrazy powracają, a z nimi dźwięki. Grudzień, styczeń 2002. Gęste, padające płaty śniegu, wiatr, biel i szarość, chłód i gwałtowne wykradanie ciepła- słuchałam wtedy Bel Canto- płytę tamtej mroźnej zimy sprzed lat, muzykę, która woziła się z nami w samochodzie i pobrzmiewała wśród ginących na szybie płatków. Norweska grupa, polska norweska zima. W moich uszach wciąż Bel Canto.

Od tamtego czasu Bel Canto odeszło w zapomnienie. Nie miałam potrzeby ani okazji na kolejne płyty. To była jedna płyta jednej zimy. Zamarzła. Odnalazłam dziś ową grupę na you tube. nadal grają. Posłuchałam kilku utworów. Nadal mrożą... Ale wystarczy.

od Milesa do Milesa

2010-01-14T21:25:00.006+01:00

Tutu i Siesta - pierwsze dwie płyty, od których zaczął się u mnie Miles, często do nich wracam. W ogóle, gdy nie wiem co, wracam do Milesa...

Wigilii czas

2009-12-24T10:06:00.004+01:00

Wigilia, piękne słowo, tylko dlaczego co rok w ten dzień zwiesza mi się humor? Poprawiam go sobie świątecznymi piosenkami, które w tej chwili także płyną z głośników. Nat King Cole wprowadza mnie w nastrój wybornie:

Życzę Ci takich świąt, jakie najbardziej lubisz. Życzę miłości, wytrwałości i dobrego humoru.

wspomnienie ostatniego weekendu

2009-12-23T13:36:00.011+01:00

Pięknie było ostatnio. Mroźne, rozświetlone słońcem powietrze, nieba błękit, świeży czysty śnieg... Podczas spaceru miałam tylko jedno muzyczne skojarzenie - Anna Maria i Jeremi Przybora, "na całej połaci śnieg..." znaczy że święta tuż tuż :))

Czekam na kolejny słoneczno-mroźny wyż... może w Nowy Rok?
Na razie prawdziwa zima pozostała na fotkach:

Sondre Lerche, Regina Spektor

2009-12-16T20:27:00.001+01:00

Piosenka z filmu "Dan in real life", który niedawno obejrzałam. Lekki, niebanalny film o Danie, który zakochał się w dziewczynie brata (Juliette Binoche). Komedia trochę inna od tradycyjnych romantycznych. Ścieżka dźwiękowa w wykonaniu Sondre Lerche również bardzo przyjemna.

Joni, Herbie, Corine

2009-12-14T17:42:00.003+01:00

Zestaw doskonały z płyty "River. The Joni Letters" (2007), projektu Herbiego Hancocka, do którego zebrał niezłą śmietankę: Norah Jones ("Court and Spark"), Tina Turner ("Edith and the Kingpin"), Corinne Bailey Rae ("River"), Luciana Souza ("Amelia"), Leonard Cohen ("The Jungle Line"), Joni Mitchell ("Tea Leaf Prophecy"). Klimat lekki, oczywiście snujący, może być na każdą pogodę. Polecam całą płytę, bo smakowita niezwykle.

Niedługo święta, lubię przedświąteczny czas, kiedy to wszyscy chodzą jak nakręceni i mają w oczach, na ustach, w głowach: "święta, święta, święta", są jakby milsi i bardziej radośni. Wieczorami miasteczka stają się magicznie kolorowe. Wolę być z dala od hałaśliwych i tłumnych marketów i galerii. Do samych świąt podchodzę "z lekką nutką dekadencji". Obecnie nachodzą mnie takie klimaty:

trochę energii luzaka

2009-12-03T07:43:00.020+01:00

Na dzień dobry pobiorę energii od Jaimiego Culluma, on ma jej sporo!
Zaczynam nowy dzień, kolejny, jesienny, przenikliwie chłodny, aczkolwiek rześki. Góry powoli wynurzają się z mgieł, na niebie coraz większe skrawki błękitu. Zwiastują, że dziś będzie tak jak wczoraj- słonecznie, spacerowo. Ostatnio słońce nie pozwala nam zakopać się do zimowej gawry i niech tak pozostanie jak najdłużej.

Jamie Cullum - Twenty Something
Załadowane przez: guinguetteboy. - Obejrzyj ostatnio promowane klipy wideo.

z ostatniego albumu The Pursuit:

pod niebem sobie spogladam

2009-12-02T22:35:00.002+01:00

Wieczór, patrzę przez okno, za nim w dole mnożą się światełka - okna, okienka, lampy, autka. Jeszcze dalej i trochę wyżej migocące punkty górskiej wioski. Latarnie, droga, domki na wzgórzach. W tych domach siedzą ludzie, każdy ma swoje marzenia... Lubię tak spoglądać, zwłaszcza w nocy, gdy na niebie dzieje się coś ciekawego. Dziś niebo gwiezdne, jaśniejsze niż zwykle, księżyca prawie pełnia, w powietrzu zastyga lekki mróz, zdążył już oszronić dachy. Na horyzoncie znajomy grzbiet, kiedyś oddzielał, teraz łączy z czeskimi braćmi. Jak zwykle mruga do mnie czerwono lampka na ruprechtickiej wieży.

"...spójrz gwiazdy matowieją
i niczym się nie mienią
zwykliśmy je zaklinać
i szczęście swoje mijać

bo w niebie z którego dotąd
nie wrócił nikt bo po co
wieczna sączy się struga
przyjemnej wiary w cuda"

Przechodzą mnie dreszcze

2009-11-27T19:08:00.000+01:00

tu moje słowa są zbędne:

Klimat Jagodowych nocy

2009-11-23T21:50:00.019+01:00

Wciąż wracam myślami tego filmu! Oczywiście przyczynia się do tego ścieżka dźwiękowa, która u mnie dość często pobrzmiewa: Norah Jones, Cat Power, Cassandra Wilson, Amos Lee to wykonawcy, których znam, reszta nie jest mi znana, ale cały soundtrack, z klimatu snujących się, smakowitych, nocnych ballad. Film nie zachwyci żądnych, dreszczyku, śmiechu czy rozrywki. Niby nuda, a jednak, wciąga mnie. W Jagodowych nocach nie ma "akcji", sa ucxucia, jest klimat, ciekawe zdjęcia, kadry, twarze: Jude Law, Norah Jones, Natalie Portman, Rachel Weisz. No, i te ballady.

do poduszki

2009-11-22T23:47:00.004+01:00

Spoza nas (wiersz z banałem w środku)

nie bój się chodzenia po morzu
nieudanego życia
wszystkiego najlepszego
dokładnej sumy niedokładnych danych
miłości nie dla ciebie
czekania na nikogo

przytul w ten czas nieludzki
swe ucho do poduszki
bo to co nas spotyka
przychodzi spoza nas

Jan Twardowski

ciepło, ciepło, ciepło

2009-11-21T23:34:00.000+01:00

Gdy Stacey Kent zaczęła śpiewać, wskazówki ściennego zegara momentalnie zwolniły swój okrężny bieg, atmosfera rozluźniła się, napięcie spadło, ale na szczęście nie wyłączyło sprzętu RTV i AGD. Takoż Stacey bez problemów mogła śpiewać nadal, fortepian mógł grać, saksofon mu towarzyszyć, czas mógł wolno płynąć, a ja, otoczona pachnącą lawendowo parą z żelazka, leniwym posuwistym ruchem dłoni, z wytrwałością oddawałam się prasowaniu niemowlęcych bodziaków. Nagle zrobiło się ciepło... So nice... być może to rozgrzana para żelazka, a może? Breakfast on the morning tram?

Zły wilk. Dobry Radiohead.

2009-11-19T22:13:00.002+01:00

Czasami, wieczorową porą przychodzą takie klimaty:

Ballada niesamowita, kapitalny videoklip, świetne rysunki, wszystko porażajaco smutne.

Wciąga mnie ten smutek.

Radiohead genialne.

Czasami wolałabym nie wiedzieć, o czym jest piosenka.

Rozgrzewamy się

2009-11-16T17:52:00.000+01:00

Gdy jest mi zimno, ostatnimi czasy na rozgrzewkę włączam soundtrack z filmu Vicky Cristina Barcelona. Tak w ogóle, sam film działa na mnie rozgrzewajaco. Gorące dziewczyny, upalna Barcelona, hiszpańska prowincja, czerwone wino i ten przystojniak Javier Bardem. Bez wahania poleciałabym do Oviedo ;) Przy wsłuchaniu się w ścieżkę dźwiękową- robi się naprawdę południowo.

Wśród kawałków na płycie, mistrz gitary Paco de Lucia:

http://www.youtube.com/watch?v=39PuFOTjtk8&feature=related

szczypta śmiechu, gram smutku na jesiennej chmurce

2009-11-15T23:32:00.001+01:00

Od kilku dni słucham utworów z najnowszej płyty Reginy Spector "Far". Zauroczyła mnie lekkością, z jaką śpiewa swoje kompozycje. Lekko uwodzi miłym, dziewczecym głosem, wszystko trochę polukrowane, ale ja lubię słodycze. Obejrzałam kilka oficjalnych klipów Reginy na youtube. Niezłe,ciekawe, nie nudzą po minucie.
Nowa płyta do posłuchania:
http://www.myspace.com/reginaspektor

Wracam do Beirutolandii

2009-07-30T22:42:00.000+02:00

O grupie Beirut ostatnio u nas ucichło, wydali dwie płyty: Gulag Orkestar i The Flying Club Cup, obie warte posłuchania, nie raz, nie trzy, dużo wiecej. Ich kawałki przepieknie snuły się po wieczornej Stodole w Srebrnej. Fajny nastrój, trochę klezmera, trochę Bałkanów, trochę Francji(?) i jeszcze tam czegoś. Ogólnie lubię takie orkiestrowe klimaty. Jak czytam na ich stronie- sporo koncertują, może dlatego Zach nie ma czasu na komponowanie do nowej płyty?

Myspace Beirutbandu: http://www.myspace.com/beruit

Yann Tiersen, nie tylko francuskie klimaty

2009-07-30T21:42:00.000+02:00

A wszystko zaczęło się od Amelii, filmu z 1999, który zna chyba każdy. Muzyka w Amelii pozostała w moich uszach jeszcze długo po wyjściu z kina, brzmiała kusząco, zażyczyłam sobie soundtrack pod choinkę. To było dawno, potem były inne płyty Yanna, muzyka, nie zawsze tak melodyjna, francuska, akordeonowo-fortepianowa jak w "Amelii", czy w "Good bye Lenin". Płyty "Black session", czy koncertowa Cartagena są w nieco innych klimatach. Różnorodne, często mocniejsze gitarowe brzmienia z wokalem pokazują Tiersena od innej strony. Zawsze pięknie brzmi. No, prawie zawsze.

Mój Darmodziej

2009-07-09T22:36:00.000+02:00

Przyznaję się, nie wstydzę się! Gdy słucham wielu piesniczek Jaromira Nohavicy chwyta mnie za serce. I myślę o trawie, o wodzie, o miłości, o lesie, o... Stokrotne dzięki autorom polskiej płyty Świat według Nohavicy. Dzięki nim "nagle zrozumiałam kim był on".
Nohavica jest mi bliski. I na pewno pojadę do Cieszyna.

Madeleine - nie tylko jesienią

2009-04-22T12:40:00.000+02:00

Najczęściej jej płytę włączam jesienią. Październikowe albo listopadowe wieczory każą mi się ogrzewać atmosferą kafejek, a w nich- tęsknym głosem Madeleine. Lubię ją za nastrój, możliwość podróży w czasie i miejscach. Przenoszę się gdzieś w okolice Piątej Alei, w lata 30te. Albo wędruję do Paryża na Montparnasse do z zatłoczonych kafejek.
Od tygodnia przesłuchuję najnowszą płytę Madeleine Peyroux: Bare Bones. Kolejne przesłuchania i podoba mi się coraz bardziej i bardziej. Przy okazji powróciłam do dwóch poprzednich płyt Madeleine: Dreamland z 1996 i Careless love z 2004 roku, które smakują w towarzystwie czerwonego wina.

nocnoautobusową zacząć czas

2009-04-21T23:03:00.000+02:00

Wydaje mi się, że Nocnoautobusowa była ze mną zawsze, ale to przecież niemożliwe. Zatem, może będzie ze mną zawsze...